Wablief? Sjravele door Limburg!
"Sjravele zou je enigszins kunnen vertalen met 'woelen', zoals je 's nachts in bed doet wanneer je niet kunt slapen. Alleen sjravele gaat verder dan dat. Het betekent ook: niet rustig kunnen blijven zitten, je moeizaam een weg banen." Zo legde een website met Limburgse woorden het uit.
De funrunners uit Heerlen organiseerden een wedstrijd van 42 of 51 km door het Limburgse landschap. Drie mannen van Loopgroep Grave kozen voor de lange variant: Wouter Starren, Bas Wartenbergh en Rudy van der Heijden.
En gesjraveld hebben ze. Heuveltje op, heuveltje af. Blubje hier, blubje daar. Soms een boom als verrassing dwars op het parcours. Maar de verzorgingsposten waren rijkgevuld en de tocht was mooi.
De uitslagen? Jaloersmakend goed. Van de 49 deelnemers:
- Wouter: 2e plaats -- 05:27:05
- Bas: 13e plaats -- 06:27:28
- Rudy: 31e plaats -- 06:57:30
Loopgroep Grave is trots op jullie!
Het Limburgse heuvelland: een ander soort hardlopen
Als je gewend bent om te trainen in het Land van Cuijk, dan is Zuid-Limburg een hele andere wereld. Wij hebben bij Loopgroep Grave best mooie routes. De paden langs de Raam, het Gasselse bos. Maar vlak is het wel. Of in ieder geval: overwegend vlak met hier en daar een zacht heuveltje.
In Limburg is dat totaal anders. Daar gaat het omhoog. En dan weer omlaag. En dan weer omhoog. Soms zo steil dat je je handen nodig hebt om niet achterover te vallen. De benen branden, de longen piepen, en je vraagt je af waarom je in hemelsnaam 51 kilometer van dit soort landschap hebt gekozen terwijl je ook gewoon in Escharen had kunnen rondrennen.
Maar dat is precies het punt. Af en toe moet je je lijf verrassen. Uit je comfortzone stappen. Je benen laten wennen aan heuvels, je enkels aan ongelijke ondergrond, je hoofd aan de eenzaamheid van een trail die urenlang duurt.
De route
Het parcours van de Sjravele voerde door het hart van het Limburgse heuvelland. Bossen, weilanden, holle wegen, en af en toe een dorpje waar je de bewoners in hun ochtendjas hun hond zag uitlaten terwijl jij met modder tot aan je knieen voorbij stampt.
De route was gemarkeerd met linten en pijlen, maar je moest wel opletten. Vooral in de bospaden was het soms zoeken. Een verkeerde afslag en je loopt er zo een kilometer bij. Bas kan daarover meepraten -- hij maakte op een gegeven moment een omweggetje dat hem een paar minuten kostte.
De verzorgingsposten stonden om de 8 tot 10 kilometer. Broodjes, banaan, cola, water, sportdrank, en bij een van de posten zelfs soep. De vrijwilligers waren fijn. Elke keer weer die aanmoedigingen, dat applaus, die bemoedigende woorden. "Je bent er bijna!" riep iemand bij kilometer 30. Nog 21 te gaan. Maar het hielp.
Wouter: altijd op zoek naar meer
Wouter Starren is bij Loopgroep Grave inmiddels een beetje een legende aan het worden. Niet zo lang geleden liep hij 80 km door een Belgisch bos in het donker bij de Bello Gallico. Nu 51 km door de Limburgse heuvels. En het zou ons niet verbazen als er volgend jaar een 100-miler op het programma staat.
Maar Wouter is niet alleen snel -- hij is ook tactvol. Hij weet precies wanneer hij moet versnellen en wanneer hij even moet sparen. Op de heuvels liep hij compact en beheerst, en op de vlakke stukken en afdalingen liet hij zijn benen los. Dat leverde hem een fijn tweede plaats op. Van de 49 deelnemers op de 51 km. Dat is echt heel knap.
Zijn reactie na afloop? Een grijns van oor tot oor en twee benen die er niet best uitzagen. "Het waren de laatste 10 km die me kapotmaakten," vertelde hij later. "Maar die tweede plek maakt veel goed."
Bas: de doorbijter
Bas Wartenbergh is een ander type loper. Waar Wouter op talent draait, is Bas pure wilskracht. Hij is niet de snelste, maar hij stopt nooit. Echt nooit. Als het pijn doet, bijt hij door. Als het regent, bijt hij door. Als er een boom op het pad ligt, springt hij eroverheen en bijt hij door.
Die mentaliteit bracht hem naar een 13e plaats. Ruim boven de middenmoot, op een wedstrijd waar iedereen stevig getraind had. Dat is voor iemand die pas een paar jaar serieus aan trailrunning doet een hele mooie prestatie.
Bas is ook degene die altijd zorgt voor de logistiek. Auto's regelen, routes plannen, iedereen op tijd op de goede plek krijgen. Zonder Bas zouden Wouter en Rudy misschien nog ergens in Limburg ronddwalen.
Rudy: de alleskunner
Rudy van der Heyden. Trainer van de jeugdgroep, vaste loper op zondag, en nu ook trailrunner in Limburg. Is er iets dat deze man niet doet? Naast het hardlopen traint hij de jongeren bij Loopgroep Grave, helpt hij bij de organisatie van de EsteRun, en staat hij altijd klaar als er ergens een helpende hand nodig is.
Op de Sjravele finishte hij als 31e. Niet de snelste, niet de langzaamste, maar met een brede glimlach en de woorden: "Ik heb genoten." En daar gaat het om. Bij trailrunning gaat het niet altijd om de tijd. Het gaat om de ervaring. Om het gevoel dat je iets hebt gedaan wat de meeste mensen niet eens zouden overwegen.
Trailrunning vanuit Grave
Je zou denken dat trailrunning een hobby is voor bergbewoners. Maar dat is niet zo. Vanuit Grave heb je verrassend veel mogelijkheden. De Herperduin Crossen bieden zware zandgrond en steile duintjes. En als je een stukje verder rijdt, kom je in de Veluwe, de Ardennen of inderdaad het Limburgse heuvelland.
Binnen Loopgroep Grave groeit de interesse in trailrunning. Steeds meer leden willen verder kijken dan de vertrouwde rondjes door het Gasselse bos. Ze willen uitdaging. Modder. Heuvels. Afstanden die je op twee handen niet kunt tellen. En dankzij lopers als Wouter, Bas en Rudy wordt die stap kleiner. Zij laten zien dat het kan. Dat je vanuit een doorsnee loopgroep in een klein Brabants stadje wedstrijden kunt lopen waar je normaal alleen professionele trailrunners zou verwachten.
Wat kun je leren van een ultra?
Of je nu 5 km loopt of 51 km: de lessen zijn hetzelfde. Respecteer de afstand. Luister naar je lichaam. Eet en drink genoeg. En geniet van waar je bent.
De Sjravele door Limburg was voor Wouter, Bas en Rudy een avontuur. Maar het was ook een herinnering aan waarom ze hardlopen. Niet voor de medailles (al is die tweede plek van Wouter best lekker). Niet voor de Instagram-foto's. Maar voor dat gevoel. Die voldoening. Die heerlijke vermoeidheid na een dag waarop je je lichaam hebt gebruikt waarvoor het gemaakt is.
En dat gevoel? Dat kun je ook krijgen op een zondagochtend in Grave. Bij de molen. Met je loopmaatjes. Op jouw tempo. Met een kop koffie achteraf.
Trailrunning en de gewone training
Wat opvalt bij Wouter, Bas en Rudy: ze zijn geen fulltimme atleten. Het zijn gewone mannen met een baan, een gezin en een druk leven. Ze trainen bij Loopgroep Grave op zondag, soms op woensdag, en vullen dat aan met eigen trainingen. En toch presteren ze op dit niveau.
Dat zegt iets over wat je kunt bereiken met een goede basistraining en een flinke dosis motivatie. De trainingen bij Loopgroep Grave -- de duurlopen door het Gasselse bos, de intervaltraining op de woensdagochtend, de techniektraining in het bos -- leggen een stevige basis. Daarbovenop kun je zelf bouwen, afhankelijk van je ambities.
Wouter bouwt er de ultralopen bovenop. Bas de trailruns. Rudy combineert het met zijn jeugdtraining en zijn eigen wedstrijden. Ieder op z'n eigen manier, maar allemaal vanuit dezelfde basis: Loopgroep Grave.
De Sjravele als avontuur
Wat de Sjravele zo leuk maakt, is dat het geen standaard wegwedstrijd is. Het is een avontuur. Je weet niet precies wat je tegenkomt. Een omgewaaide boom. Een beekje dat over het pad stroomt. Een helling die steiler is dan je dacht. Dat maakt het spannend. En het maakt dat je het nog weken later navertelt bij de koffie na de zondagochtendtraining.
Bij Loopgroep Grave worden die verhalen gretig gedeeld. De zondag na de Sjravele stonden Wouter, Bas en Rudy bij de molen hun avonturen te vertellen. Over die ene heuvel die niet meer ophield. Over het stuk blubber waar Bas tot zijn enkels in wegzakte. Over de vrijwilliger bij het verzorgingspunt die zei: "Je bent er bijna!" terwijl er nog 20 km te gaan was. Dat soort verhalen bindt de groep. Ze inspireren anderen om ook eens iets geks te proberen. Of om juist lekker bij hun vertrouwde rondje door Escharen te blijven.
Aanbevelingen voor trailrunners uit de regio
Wil je zelf eens een trail proberen? Vanuit het Land van Cuijk heb je genoeg opties. Begin dicht bij huis: de regionale bossen hebben mooi bospaden met genoeg variatie. De Herperduinen zijn perfecte training voor steile stukken en mul zand. En als je iets verder wilt rijden, zijn de Veluwe en de Ardennen binnen twee uur bereikbaar.
Qua wedstrijden zijn er in de regio ook mogelijkheden. De Herperduin Cross van AV Oss is een goed instapmoment. De Wisenttrail in Apeldoorn op oudejaarsdag is een klassieker. En voor de echte doorzetters zijn er de Limburgse trails zoals de Sjravele, de UTMB-kwalificatielopen in de Ardennen, en de ultrawedstrijden in Belgie en Duitsland.
Begin rustig. Train op onverharde paden. Investeer in goede trailschoenen (die zijn echt anders dan gewone hardloopschoenen -- meer grip, meer bescherming, stijvere zool). En ga een keer mee met iemand die het al doet. Bij Loopgroep Grave zijn er genoeg mensen die je op weg kunnen helpen.
