De dagen worden korter. Hesjes en lampjes gaan weer aan als er na het avondeten nog een rondje gelopen wordt. En voor een mooie zonsopgang hoef je gelukkig niet meer belachelijk vroeg op te staan. Heerlijk, de herfst.
Al geeft al dat gesnotter dit jaar wel extra alertheid op corona. We hopen dat je gezond bent en lekker kunt blijven sporten.
Van de trainers horen we dat een aantal mensen al langere tijd niet geweest is. Hopelijk niet door ziekte of blessure, maar gewoon door interesse in een andere sport. Wel fijn als je je even afmeldt wanneer je besluit om niet meer mee te trainen -- dan kunnen we de maillijst bijwerken.
En weet je van een mede-loopgroeper dat er een blessure speelt? Laat het ons weten. Dan kan onze lief-en-leed-commissie aan de slag.
Nu corona weer oplaait: kom echt niet naar de trainingen als je verkoudheidsklachten, keelpijn of koorts hebt. We duimen dat we de trainingen niet weer hoeven aan te passen of te schrappen.
Hardlopen in de herfst: het mooiste seizoen
Veel hardlopers zullen het beamen: de herfst is het mooiste seizoen om te lopen. Het is niet meer die moordende zomerhitte waarbij je na drie kilometer al doorweekt bent. Het is nog niet de bijtende winterkou die je longen pijnigt bij de eerste kilometer. Het is precies goed. Fris. Aangenaam. Perfect hardloopweer.
En dan die omgeving. Het Gasselse bos in de herfst is mooi. De beuken en eiken kleuren geel en oranje. De bladeren dwarrelen naar beneden en vormen een tapijt op de paden. Het licht valt laag en warm door de bomen. Het ruikt naar natte aarde en paddenstoelen. Het is alsof de natuur zich van haar mooiste kant laat zien, als een soort afscheidscadeau voordat de winter alles kaal maakt.
De routes richting Escharen en de Kuilen zijn in de herfst bijzonder mooi. De velden zijn geoogst, de akkers liggen bruin en open. In de verte zie je de kerktoren van Grave. En als de zon net opkomt boven het bos -- op die zondagochtenden dat je om half negen bij de molen staat -- dan is het bijna te mooi om hard doorheen te lopen. Bijna.
Hesjes en lampjes: veiligheid in het donker
Met de herfst komen de kortere dagen. De donderdagavondtraining is nu volledig in het donker. En zelfs de zondagochtendtraining begint in de schemering. Dat betekent: zichtbaarheid is niet alleen handig, het is noodzakelijk.
Een reflecterend hesje is het absolute minimum. Trek het over je hardloopjack heen en je bent zichtbaar voor fietsers, automobilisten en andere lopers. Het voelt misschien een beetje overdreven -- je loopt toch in het bos, niet op de snelweg -- maar er zijn stukken van onze routes die over landweggetjes gaan waar ook auto's rijden. Beter zichtbaar dan onzichtbaar.
Een hoofdlamp of borstlamp is een stap verder. Met een lampje kun je het pad voor je zien: boomwortels, kuilen, plassen, oneffenheden. In het Gasselse bos zijn er stukken waar het pad smal en ongelijk is. In het donker loop je daar zonder lampje op de tast. Met lampje zie je waar je je voeten neerzet.
Tips voor je lampje:
- Kies een lamp met minimaal 200 lumen voor het bos.
- Een borstlamp werpt minder schaduw dan een hoofdlamp en is comfortabeler voor sommige lopers.
- Zorg dat de batterij vol is voor je vertrekt.
- Neem voor de zekerheid een reserve-lampje mee (een klein, licht exemplaar in je zak).
Het afmelden: waarom het belangrijk is
Van de trainers horen we dat een aantal leden al een tijdje niet meer komt. Dat kan van alles betekenen: een blessure, een verhuizing, interesse in een andere sport, geen zin meer. Allemaal prima. Je bent nergens aan gebonden bij Loopgroep Grave.
Maar het helpt als je het even laat weten. Een mailtje naar info@loopgroepgrave.nl is genoeg. "Hoi, ik stop even met de trainingen." Of: "Ik doe voorlopig niet meer mee." Dat is alles. Geen verantwoording, geen uitleg nodig.
Waarom het belangrijk is? De trainers houden rekening met de groepsgrootte. Ze plannen de groepen op basis van wie ze verwachten. Als er structureel mensen wegblijven zonder het te melden, kloppen die plannen niet. En de ledenadministratie loopt uit de pas -- Hendrikje houdt de lijst bij, maar ze kan niet weten dat je gestopt bent als je niks laat horen.
Dus: ben je gestopt of ga je een pauze nemen? Stuur even een berichtje. Dan weten we ervan.
Lief en leed: we zijn er voor elkaar
Weet je van een medelid dat er een blessure speelt? Of dat iemand ziek is? Laat het ons weten. Onze lief-en-leed-commissie (Annelies van Eck en Fanny Cuijten) zorgt voor een kaartje of een bloemetje. Het is een klein gebaar, maar het laat zien dat je niet vergeten bent.
Blessures horen bij het hardlopen. Scheenbeenklachten, knieproblemen, achillespeespijn, een vervelende enkel -- iedereen krijgt er wel een keer mee te maken. En het vervelende is: als je geblesseerd bent, mis je niet alleen de training, maar ook het sociale contact. Die zondagochtend bij de molen, de gesprekken onderweg, het gevoel erbij te horen. Dat valt weg als je niet kunt lopen.
Een kaartje of een telefoontje kan dan het verschil maken. Het zegt: we denken aan je. We missen je. En we kijken uit naar het moment dat je weer mee kunt lopen. Bij Loopgroep Grave laten we niemand vallen. Zelfs niet als die persoon even niet kan meelopen.
Corona en hardlopen: de regels
Het is september 2020 en corona is weer volop in het nieuws. De cijfers stijgen, de regels worden aangescherpt en de onzekerheid is groot. Wat betekent dat voor de trainingen?
Op dit moment gaan de trainingen gewoon door. Maar de regels gelden strikt. Bij klachten thuisblijven. Afstand houden. Niet inhalen. Rustig tempo. Je kent de regels inmiddels, je hoeft ze niet meer op te noemen. Maar ze naleven is een ander verhaal.
We merken dat sommige leden wat losser worden met de regels. Dat is begrijpelijk -- na maanden voorzichtigheid verslapt de discipline. Maar het is gevaarlijk. Als we ons niet aan de regels houden, riskeren we dat de trainingen weer worden stopgezet. En dat wil niemand. Dus: scherp blijven. Afstand houden. Bij twijfel thuisblijven.
De herfstroutes
De herfst biedt kansen voor mooie routes die in de zomer minder aantrekkelijk zijn. Nu het koeler is, kun je langere afstanden lopen zonder overhit te raken. Hier een paar suggesties.
Het Raamdal bij Escharen. In de herfst is het dal van de Raam bijzonder mooi. Het gras is nog groen, de bomen langs de oevers kleuren en het water van de Raam weerspiegelt de herfstkleuren.
Heide in de regio. De heide bloeit in augustus/september. Als je het nog niet gezien hebt: ga kijken. Paarse vlaktes zo ver je kunt kijken, met de Schotse hooglanders als decorstuk.
[de Dijk](/routes)en langs de Maas. In de herfst hangen er vaak mistbanken boven de Maas. Hardlopen door die mist, met de dijk onder je voeten en nul zicht, is een bijzondere ervaring. Breng wel een lampje mee.
Geniet van de herfst, geniet van het lopen en geniet van Loopgroep Grave. We zijn er. Bij de molen. Elke week weer. Hesje aan, lampje op en het bos in.
Tips voor de overgang naar herfsthardlopen
De overgang van zomer naar herfst vraagt aanpassing. Hier een paar dingen om rekening mee te houden.
Kleed je in lagen. Bij de start kan het fris zijn, maar na tien minuten lopen ben je opgewarmd. Een thermoshirt als basislaag en een dun vest of windbreaker erover werkt perfect. Het vest kun je uittrekken en om je middel knopen als je het warm krijgt.
Let op gladheid. Natte bladeren op een bospad zijn verraderlijk glad. Pas je tempo aan in bochten en op hellingen. Trailschoenen met profiel geven meer grip dan gladde wegloopschoenen.
Warm langer op. In de kou hebben je spieren meer tijd nodig om op temperatuur te komen. Begin de eerste twee kilometer rustig. Doe eventueel een paar dynamische rekoefeningen bij de molen voor je vertrekt.
Drink ook in de herfst. Het voelt alsof je minder drinkt als het koud is. Maar je verliest nog steeds vocht door transpiratie. Neem water mee op langere trainingen, ook al is het geen zomer meer.
Geniet van het seizoen. Dit is serieus bedoeld. De herfst is te mooi om alleen maar naar je sporthorloge te staren. Kijk om je heen. Luister naar het bos. Voel de frisse lucht op je gezicht. Adem de geuren van de herfst in.
Tot slot: een oproep
We sluiten af met een oproep. Houd contact met je mede-loopgroepers. Niet alleen op de trainingen, maar ook daarbuiten. Een appje, een telefoontje, een mailtje. "Hoe gaat het? Heb je gelopen deze week? Wanneer loop je weer eens mee?" Dat soort kleine contactmomenten houden de groep bij elkaar.
Zeker nu, in een tijd van onzekerheid en beperkingen, is die verbinding belangrijk. Loopgroep Grave is meer dan een groep mensen die samen hardlopen. Het is een gemeenschap. En een gemeenschap houd je in stand door voor elkaar te zorgen. Op en naast de paden. In het Gasselse bos en daarbuiten. In Grave, in Cuijk, in Escharen, in het hele Land van Cuijk.
Op een mooie herfst samen. Hesjes aan, lampjes op. We gaan.
