Gaat het coronavirus roet in het eten gooien voor onze winterafsluiting komende zondag? Het zou zomaar kunnen.
Op dit moment gelden er speciale maatregelen voor de provincie Noord-Brabant. We spraken vandaag met de GGD en kregen te horen dat er vooralsnog geen reden was om de winterafsluiting af te blazen. Maar ze drukten ons wel op het hart: vergeet de beschermingsmaatregelen niet.
- Blijf thuis als je verkouden bent en/of koorts hebt
- Was je handen regelmatig met water en zeep
- Hoest en nies in de binnenkant van je elleboog
- Gebruik papieren zakdoekjes
- Geen handen schudden
Iedereen die zich heeft opgegeven voor de winterafsluiting heeft inmiddels een mail ontvangen. Daarin staat dat we donderdagavond 12 maart de knoop definitief doorhakken. Met de dan geldende adviezen van GGD en RIVM beslissen we of het doorgaat.
Fingers crossed.
De winterafsluiting: wat staat er op het spel?
Voor wie de winterafsluiting niet kent: dit is het hoogtepunt van het winterseizoen bij Loopgroep Grave. Elk jaar in maart trekken we met de hele club naar een bijzondere locatie buiten Grave. We lopen of wandelen in een andere omgeving, en., gebak en een gezellig samenzijn. De trainers worden bedankt, er worden toespraken gehouden, en het is het moment om even stil te staan bij wat we als groep hebben bereikt.
Dit jaar was de locatie al geboekt: Restaurant 't Bomenpark in Heesch. Een mooie plek met genoeg ruimte voor onze hele groep, en met mooi looproutes in de omgeving. De taarten waren besteld. Het carpoolschema stond klaar. Alles was geregeld.
En dan komt er een virus uit China dat alles op z'n kop zet.
Noord-Brabant: het epicentrum
Laten we eerlijk zijn: de timing kon niet slechter. Noord-Brabant was in die eerste weken van maart het epicentrum van het coronavirus in Nederland. Juist onze provincie. Juist ons Land van Cuijk. De cijfers liepen op, er was onzekerheid, en de GGD gaf dagelijks nieuwe adviezen.
Voor een sportclub als de onze, met veel leden boven de zestig, was dat geen abstract probleem. Het ging over onze mensen. Over Corrie die elke zondag trouw komt wandelen. Over Hans en Mieke die altijd vooraan staan bij het koffiedrinken. Over al die fijne fitwandelaars voor wie de zondagochtend bij de molen het vaste punt in de week is.
Dus namen we het serieus. Heel serieus.
Het overleg met de GGD
Huub belde dinsdagochtend met de GGD Hart voor Brabant. De vraag was simpel: mogen wij zondag met 80 tot 100 mensen bij elkaar komen voor een hardloopevenement met aansluitend een binnenactiviteit?
Het antwoord was genuanceerd. Op dat moment (10 maart) gold er nog geen verbod op bijeenkomsten van die omvang. De GGD adviseerde om de hygieneregels strikt te volgen en om mensen met klachten te vragen thuis te blijven. Maar ze zeiden ook: de situatie kan morgen anders zijn.
En dat was precies het punt. Vandaag mag het nog. Morgen misschien niet meer. Overmorgen weer wel. Niemand wist het. Dus besloten we om niet meteen te cancelen, maar ook niet meteen te bevestigen. We gaven onszelf twee dagen bedenktijd.
Donderdagavond 12 maart zou de knoop worden doorgehakt. Dan zou er een nieuwe persconferentie zijn, met nieuwe richtlijnen. Op basis daarvan zouden we beslissen.
De beschermingsmaatregelen
Ondertussen vroegen we onze leden om de basisregels te volgen. Niet omdat we paniek wilden zaaien, maar omdat het gewoon verstandig is. Handen wassen. In je elleboog hoesten. Geen handen schudden.
Die laatste was misschien wel de moeilijkste. Bij Loopgroep Grave begint elke training met begroetingen. Handjes, high-fives, soms een omhelzing als iemand lang niet is geweest. Dat hoort bij wie we zijn. We zijn geen afstandelijke club. We zijn een warme groep mensen die van bewegen en van elkaar houdt.
Maar goed. Tijdelijk even niet. Een elleboogje of een knikje moest het doen.
Reacties van de leden
De mail over de winterafsluiting leverde meteen reacties op. De meesten begrepen het volledig. "Gezondheid gaat voor," schreef iemand. "We halen het later wel in." Anderen waren teleurgesteld maar realistisch. En een enkeling opperde om het evenement gewoon door te laten gaan, desnoods zonder de binnenactiviteit.
Dat laatste was een interessante gedachte. Alleen het hardlopen, buiten, met afstand -- dat was medisch gezien waarschijnlijk prima. Maar de hele sfeer van de winterafsluiting zit juist in dat samenzijn achteraf. In die kop koffie, dat stukje taart, die toespraak van Huub. Zonder dat is het gewoon een zondagochtendtraining op een andere locatie. En daar hoef je niet naar Heesch voor te rijden.
De onzekerheid
Dit was misschien wel het lastigste: de onzekerheid. Niemand wist hoe lang dit ging duren. Een paar weken? Een paar maanden? Langer? De beelden uit Italie waren angstaanjagend. De ziekenhuizen daar liepen vol. En wij in Noord-Brabant zaten er dichterbij dan de rest van Nederland.
Bij Loopgroep Grave probeerden we nuchter te blijven. We zijn hardlopers en wandelaars. We weten wat doorzetten is. We weten dat je soms een paar kilometer ellende moet doorbijten voordat het weer lekker gaat. En we weten dat het altijd weer beter wordt.
Dus hielden we het hoofd koel. We wachtten de persconferentie van donderdag af. We hielden contact met de GGD. En we bereidden ons voor op elk scenario.
Samen sterk, ook in onzekerheid
Wat in die dagen opviel: de saamhorigheid. Leden die elkaar belden om te vragen hoe het ging. Trainers die extra aandacht besteedden aan kwetsbare leden. Het WhatsApp-groepje dat vol stond met bemoedigende berichten en hardloopfoto's.
Dat is de kracht van een club als Loopgroep Grave. We zijn geen grote organisatie met een bestuur en een kantine en sponsoren. We zijn een groep van zo'n 125 mensen uit Grave, Escharen, Gassel, Cuijk en omgeving die elke week samenkomt om te bewegen. Gratis. Vrijwillig. Zonder poespas.
En juist die eenvoud maakt ons sterk. We hebben geen complexe beslissingsstructuren nodig. Huub belt de GGD, overlegt met de trainers, mailt de leden, klaar. Binnen een dag weet iedereen wat de stand van zaken is.
Dat was in maart 2020 een groot voordeel. Terwijl grote sportverenigingen met hun besturen en commissies nog aan het vergaderen waren, hadden wij al gecommuniceerd en beslist.
Maar goed. Donderdagavond zou het definitieve antwoord komen. Fingers crossed.
De spanning in de groep
Binnen Loopgroep Grave waren de meningen verdeeld. Sommige leden vonden dat we te voorzichtig waren. "We lopen buiten, in de frisse lucht. Wat kan er nou gebeuren?" Anderen waren juist bang en overwogen om voorlopig thuis te blijven, winterafsluiting of niet.
Die spanning was voelbaar. In het WhatsApp-groepje werden artikelen gedeeld, sommige alarmerend, andere geruststellend. Er werd gediscussieerd over mondkapjes (toen nog niet verplicht), over handen wassen (wel al heel belangrijk) en over de vraag of je als zestigplusser nog wel naar een groepstraining moest gaan.
Huub navigeerde daar rustig doorheen. Hij luisterde naar iedereen, nam de zorgen serieus, en deed wat hij het best kon: feiten verzamelen en nuchter communiceren. Geen paniek, geen bagatelliseren. Gewoon eerlijk vertellen wat hij wist en wat hij niet wist.
Noord-Brabant in het middelpunt
Het feit dat Noord-Brabant het epicentrum was van de Nederlandse corona-uitbraak maakte het extra spannend. De eerste grote cluster was in Loon op Zand, ruim een uur rijden van Grave. Maar het virus verspreidde zich snel door de provincie. Tilburg, Den Bosch, Breda -- overal doken besmettingen op.
Het Land van Cuijk, waar Grave, Cuijk en Escharen liggen, bleef aanvankelijk redelijk gespaard. Maar de onzekerheid was er niet minder om. Elk hoestje werd argwanend bekeken. Elke niesmachine in de supermarkt werd gemeden. En bij Loopgroep Grave vroegen leden zich af: is het veilig om met tachtig man bij elkaar te komen voor de winterafsluiting?
Dat was een terechte vraag. De winterafsluiting was gepland bij Restaurant 't Bomenpark in Heesch. Dat betekende: carpoolen (samen in een kleine ruimte), samen lopen (dicht bij elkaar), en dan met z'n allen in een zaaltje koffiedrinken (de perfecte omgeving voor een virus). Als je het zo bekijkt, was het geen moeilijke beslissing.
De communicatie
Een van de dingen die Loopgroep Grave goed deed in die chaotische dagen: communiceren. Snel, eerlijk en duidelijk. De eerste mail ging er dinsdag 10 maart uit. De volgende woensdag. En dan donderdag het definitieve besluit.
Elk bericht was kort en to-the-point. Geen lange verhalen over het virus, geen medische adviezen (daar zijn wij niet voor), geen doemscenario's. Gewoon: dit is de situatie, dit doen wij, dit verwachten wij van jullie.
Die communicatiestijl paste bij de club. We zijn geen grote organisatie met een voorlichtingsafdeling. We zijn een loopgroep. We communiceren zoals we lopen: recht door zee, zonder omwegen, op een tempo dat iedereen kan volgen.
De wijsheid van afwachten
Achteraf was het slim om niet meteen op dinsdag alles af te blazen. Door twee dagen te wachten en de persconferentie van donderdag af te wachten, konden we een weloverwogen besluit nemen in plaats van in paniek te handelen. Dat gaf de leden ook het gevoel dat er nagedacht werd. Dat het niet zomaar een knieval was voor de angst, maar een verstandige afweging op basis van de beschikbare informatie.
Die aanpak zou in de weken en maanden erna het kenmerk worden van hoe Loopgroep Grave met corona omging: nuchter, praktisch, en altijd met het welzijn van de leden voorop. Geen overbodige regels, geen onnodige paniek, maar ook geen risico's nemen met de gezondheid van onze mensen.
Fingers crossed, schreven we. Maar stiekem wisten we al dat het niet goed zou aflopen voor de winterafsluiting.
