Hoi hoi! De eindstreep. Binnen.
46e vrouw van de 11.669 deelnemers op de 30 km. Niet slecht, toch? Om 12.01 uur waren we binnen. Een mooie tocht door Brabant, Limburg en Gelderland. Genoten van Malden en de Via Gladiola.
Wat een feest. De mensen dragen je echt die finish over. Met mijn spierpijn en erg vermoeide voeten. Dit was mijn 11e Vierdaagse. En mijn laatste.
Of. als het januari is, zou het dan weer gaan kriebelen?
De laatste dag
De laatste dag van de Vierdaagse is altijd de mooiste. En de zwaarste. Want je benen zijn moe van drie dagen lopen. Je voeten schreeuwen om genade. Maar je weet: dit is het. Nog een keer dertig kilometer en dan is het klaar. Dan heb je je kruisje.
De route van de laatste dag voert door een stuk van Brabant, een stuk van Limburg en dan Gelderland in, richting Nijmegen. Je passeert Malden, waar de aanmoedigingen al flink op gang komen. Mensen staan in hun voortuin met bordjes, met muziek, met zelfgemaakt eten. Kinderen rennen mee. Honden blaffen enthousiast. Het is een volksfeest.
En dan, als je Nijmegen binnenkomt, verandert alles. De straten worden smaller, het publiek wordt dichter en het geluid zwelt aan. Je hoort de Via Gladiola al voordat je hem ziet. Die ene straat in Nijmegen waar alles samenkomt. Waar duizenden mensen langs de kant staan, waar de muziek dreunt, waar de emotie door het dak gaat. Elke loper die over de Via Gladiola loopt, heeft tranen in de ogen. Of je nu voor de eerste keer loopt of voor de elfde keer.
46e van 11.669
Laten we dat getal even tot ons doordringen. 46e vrouw. Van bijna twaalfduizend deelnemers op de 30 kilometer. Dat is niet "even meedoen." Dat is keihard presteren. Vier dagen lang dertig kilometer afleggen en dan als 46e vrouw binnenkomen, dat vergt een combinatie van conditie, discipline en mentale kracht die de meeste mensen niet hebben.
Maar Fanny zou het zelf nooit zo zeggen. Ze zou zeggen dat het leuk was. Dat de sfeer fijn was. Dat ze genoten heeft. En dat is ook zo. Maar laten wij het dan maar zeggen: Fanny, dit is een topprestatie. Punt.
De Vierdaagse en Loopgroep Grave
De Vierdaagse van Nijmegen is het grootste wandelevenement ter wereld. Elk jaar lopen er tienduizenden mensen vier dagen lang door het landschap rond Nijmegen. Het evenement trekt deelnemers uit de hele wereld en de feestweek die eraan gekoppeld is, maakt Nijmegen tot een stad die bruist.
Voor Loopgroep Grave heeft de Vierdaagse een speciale plek. Nijmegen is onze grote buur. Het ligt op een halfuur van Grave en de verbinding tussen beide steden is sterk. Veel van onze leden kennen Nijmegen goed, trainen er soms en lopen er wedstrijden. En als de Vierdaagse losbarst, zijn er altijd leden die meedoen, aanmoedigen of in de feestweek te vinden zijn.
Fanny is al jaren een vaste deelnemer. Elf keer heeft ze de Vierdaagse gelopen. Elf kruisjes op haar medaille. Dat is een indrukwekkende staat van dienst. En het feit dat ze bij Loopgroep Grave loopt, maakt het extra bijzonder. Want die trainingen op woensdagochtend en zondagochtend in het Gasselse bos? Die helpen. De conditie die je opbouwt bij de loopgroep, de mentale veerkracht die je ontwikkelt door samen te trainen, de steun van je medelopers: het draagt allemaal bij aan het succes op de Vierdaagse.
Spierpijn en kriebels
"Dit was mijn laatste," zei Fanny. En dat zegt iedereen. Na vier dagen lopen, met spierpijn in je benen en blaren op je voeten, is het makkelijk om te denken: nooit meer. Maar dan gaat de tijd zijn werk doen. De pijn zakt weg. De herinneringen blijven. En ergens in januari, als het buiten koud en grijs is, begint het te kriebelen.
Zou ik nog een keer.? Misschien als ik dit jaar beter train. Misschien als ik betere sokken neem. En voor je het weet sta je weer in de rij voor je startbandje op de Wedren. Zo werkt het. De Vierdaagse is een verslaving. Een gezonde, maar toch.
Tips voor wie de Vierdaagse overweegt
Denk je erover na om de Vierdaagse te lopen? Hier een paar dingen om te weten:
Train je benen, maar ook je voeten. De meeste problemen bij de Vierdaagse zijn voetproblemen. Blaren, nagels die loslaten, pijn in je voetzool. Zorg dat je in de maanden voor de Vierdaagse regelmatig lange afstanden wandelt of loopt. En investeer in goed schoeisel.
Begin met de 30 km. Er zijn afstanden van 30, 40 en 50 km per dag. Als je voor het eerst meedoet, kies dan de 30. Dat is al een serieuze uitdaging. En als je die onder de knie hebt, kun je altijd nog opschalen.
Schrijf je op tijd in. De Vierdaagse is elk jaar snel vol. De inschrijving opent maanden van tevoren en binnen een paar dagen zijn de plaatsen vergeven. Zet het in je agenda.
Geniet van de Via Gladiola. Wat er ook gebeurt tijdens de vier dagen: de Via Gladiola maakt alles goed. Die ene straat, dat ene moment. Dat vergeet je nooit.
De band die het smeedt
Wat de Vierdaagse misschien nog wel mooier maakt dan de prestatie zelf, is de band die het smeedt. Fanny liep onderweg Luc, Peter, Rudy en Moniek tegen het lijf. Allemaal bekenden. Allemaal mensen met wie je een connectie hebt, juist omdat je dezelfde passie deelt. En als je elkaar tegenkomt op kilometer 24, met pijnlijke benen en vermoeid tot op het bot, dan is een bekende glimlach alles wat je nodig hebt.
Dat is wat sport doet. Het verbindt. In Nijmegen, in Grave, overal. En Fanny's elfde Vierdaagse is daar het bewijs van. Haar laatste, zegt ze. We geloven er niks van.
De voorbereiding op de Vierdaagse
Elf keer de Vierdaagse lopen is geen kwestie van even aanmelden en gaan. Dat is elf jaar lang de discipline opbrengen om maanden van tevoren te trainen, je voeten te verzorgen en je mentaal voor te bereiden op vier dagen afzien. Want de Vierdaagse is zwaar. Dertig kilometer per dag, vier dagen lang. Je voeten protesteren, je spieren schreeuwen en je hoofd zegt na dag twee: laten we ermee stoppen.
Maar je stopt niet. Omdat je weet wat er op dag vier wacht. De Via Gladiola. Het kruisje. Het gevoel van trots als je voor de zoveelste keer die finish passeert en weet: ik heb het weer gedaan. Dat gevoel is leuk. En het is de reden waarom Fanny elk jaar weer terugkomt. Of ze nu zegt dat het haar laatste is of niet.
Bij Loopgroep Grave trainen we het hele jaar door op een manier die ook een Vierdaagsloper ten goede komt. De duurlopen op zondag, de technische trainingen op woensdag, de fitwandelingen door het bos -- het bouwt allemaal conditie op die je nodig hebt als je vier dagen lang dertig kilometer wilt afleggen.
Hardlopen vs. wandelen
Fanny loopt de Vierdaagse, maar ze is ook hardloper bij onze loopgroep. Die combinatie is minder vreemd dan het klinkt. Veel hardlopers wandelen ook, en veel wandelaars lopen af en toe hard. De twee sporten vullen elkaar aan. Wandelen is goed voor je basisconditie en je uithoudingsvermogen. Hardlopen verbetert je hartslag, je spierkracht en je snelheid.
Bij Loopgroep Grave bieden we beide aan. Fitwandelen en hardlopen, naast elkaar, met dezelfde gezelligheid en dezelfde steun van de groep. Want het maakt niet uit hoe snel je gaat. Het gaat erom dat je gaat.
Het kruisje: meer dan een medaille
Bij de Vierdaagse krijg je geen gewone medaille. Je krijgt een kruisje. Een klein metalen kruisje dat je om je nek draagt en dat versierd wordt met een streepje voor elk jaar dat je hebt gelopen. Fanny's kruisje heeft elf streepjes. Elf jaar. Elf keer vier (of drie) dagen lopen. Elf keer die Via Gladiola. Elf keer dat gevoel van: ik heb het gedaan.
Dat kruisje is meer dan een herinnering. Het is een bewijs. Een bewijs van doorzettingsvermogen, van discipline, van liefde voor de sport. En als je het ziet hangen bij iemand thuis, dan weet je: achter dat kruisje zit een verhaal. Een verhaal van blaren, spierpijn, regen, zon, tranen en gelach. Een verhaal van de Vierdaagse.
Tot volgend jaar?
"Dit was mijn laatste." Hoeveel Vierdaagslopers hebben die woorden uitgesproken? Duizenden. En hoeveel daarvan staan het jaar erna toch weer aan de start? De meesten. Want de Vierdaagse is een magneet. Het trekt je terug. Elk jaar opnieuw. En Fanny? We zien haar volgend jaar gewoon weer op de Wedren.
De Via Gladiola: een straat van emotie
De Via Gladiola is een straat in Nijmegen die maar een keer per jaar tot leven komt. Op de laatste dag van de Vierdaagse staan er duizenden mensen langs de weg, met gladiolen in hun handen, en juichen ze elke wandelaar toe alsof het een olympisch kampioen is. De emotie is indrukwekkend. Wandelaars huilen, toeschouwers huilen, zelfs agenten langs de route hebben een brok in hun keel. Het is het mooiste moment van de Vierdaagse. En voor velen het mooiste moment van het hele jaar.
