Het voelde als een bevrijding. Op de persconferentie van 6 mei werd het duidelijk: buiten sporten in groepen mag weer. Mits je 1,5 meter afstand houdt, natuurlijk.
Onze hoofdtrainer Huub ging meteen om tafel met de organisatie. En het resultaat? Vanaf maandag 11 mei draaien de trainingen weer op de vaste tijden.
Maar wel anders dan je gewend was. De routes worden aangepast zodat je die anderhalve meter kunt bewaren. En er wordt rustig getraind -- maximaal 70% van wat je aankunt. Waarom? Omdat je immuunsysteem eronder lijdt als je te fanatiek gaat. Stresshormonen schieten omhoog, je weerstand daalt. Dat wil niemand in deze tijd.
Dus de trainer bepaalt het tempo. Inhalen is verboden (ja, echt). Wil je sneller? Ga dan alleen of spreek af met een groepje gelijksnelligen.
En het allerbelangrijkste: kom alleen als jij en je huisgenoten geen verkoudheidsklachten of koorts hebben.
De regels op een rij:
- Kom alleen als jij en je huisgenoten klachtenvrij zijn
- Houd te allen tijde 1,5 meter afstand
- Haal niet in -- de trainer bepaalt het tempo
- Blijf binnen 70% van jouw kunnen
We zijn superblij dat we weer samen mogen trainen. Laten we ervoor zorgen dat dat zo blijft!
Twee maanden zonder groepstraining
Twee maanden. Dat klinkt misschien niet lang. Maar als je gewend bent om drie keer per week samen te trainen in Grave, dan voelt twee maanden als een eeuwigheid. Sinds half maart hadden we niet meer als groep samengelopen. Geen zondagochtendloop door het Gasselse bos. Geen intervaltraining op de woensdagochtend. Geen gezellig praatje bij de molen na afloop. Niks.
Veel leden hielden zich individueel in vorm. Sommigen liepen alleen rondes door Escharen of over de Dijk langs de Maas. Anderen trokken de bossen rond Gassel in, waar je op doordeweekse ochtenden nauwelijks een mens tegenkwam. En een paar hardlopers organiseerden op eigen houtje virtuele challenges om de motivatie erin te houden. Maar het was niet hetzelfde. Hardlopen doe je bij Loopgroep Grave namelijk samen.
De fitwandelaars hadden het misschien nog wel het zwaarst. Voor hen is het sociale aspect van de zondagochtend minstens zo belangrijk als de beweging zelf. Die kop koffie achteraf, het bijkletsen over de week, de verjaardagen die je viert met een stukje taart bij iemand thuis -- dat was er ineens allemaal niet meer.
Hoe Huub de herstart organiseerde
Huub Bouten is niet iemand die achterover leunt. Zodra de persconferentie voorbij was, zat hij aan de keukentafel met een blocnote. Hoe verdeel je 125 leden over groepen die klein genoeg zijn om afstand te houden? Hoe zorg je dat de routes breed genoeg zijn? Waar parkeer je zonder dat iedereen op een kluitje staat?
De oplossing: starten in golven. Niet iedereen tegelijk bij de molen in Gassel, maar verspreid over een kwartier. De snellere groepen eerst, dan de rustige groepen, dan de wandelaars. Zo kwamen ze elkaar onderweg niet tegen en bleef het overzichtelijk.
De routes werden aangepast. Smalle bospaden in het Land van Cuijk waren even geen optie. In plaats daarvan ging het over bredere fietspaden langs de Raam, over de dijken richting Cuijk, of door de weilanden rond Escharen waar je vanzelf op ruime afstand van elkaar loopt.
En dan die 70%-regel. Daar zat een gedachte achter. Het was niet zomaar voorzichtigheid. Sportartsen waarschuwden destijds dat intensief sporten na een periode van minder bewegen je vatbaarder maakt voor infecties. Dus liever een paar weken rustig opbouwen dan meteen volle bak gaan en dan ziek worden. Slim.
De eerste training terug
Die maandagavond 11 mei. Je kon de energie voelen. Mensen kwamen aan bij het parkeerterrein van Feel Fit Center in Grave en je zag het aan hun gezichten: ze hadden hier naar uitgekeken. Maar ook een beetje onwennig. Hoe doe je dat, hardlopen met afstand? Mag je nog wel naast iemand lopen?
Huub legde het rustig uit. Achter elkaar lopen op de smalle stukken. Naast elkaar mag, maar dan minimaal anderhalve meter uit elkaar. Niet naar elkaar toe leunen om iets te vertellen (ja, die neiging heb je). En niet spugen op het pad. (Oké, dat is sowieso niet zo netjes.)
De eerste kilometers voelden raar. Je rent naast iemand met wie je normaal elleboog aan elleboog loopt, en nu zit er een hele rijbaan tussen jullie. Maar na tien minuten was het wennen. En na twintig minuten was er gewoon weer dat vertrouwde gevoel: samen onderweg, samen stappen zetten, samen genieten van de avondlucht boven Grave.
De fitwandelaars hadden hun eigen route door de Graafse binnenstad en langs de vestingwallen. Frans begeleidde hen zoals altijd, met zijn rustige tempo en zijn droge humor. "Nog even en we mogen weer bij elkaar op de koffie," grapte hij. "Maar eerst maar eens bewijzen dat we nog kunnen lopen."
Waarom de loopgroep zo belangrijk is
De coronaperiode maakte iets heel duidelijk: Loopgroep Grave is meer dan een sportclub. Het is een ankerpunt in de week voor veel mensen uit Grave, Escharen, Gassel en de rest van het Land van Cuijk. Vooral voor ouderen die alleen wonen. Voor mensen die net in de regio zijn komen wonen en via de loopgroep hun eerste vrienden maakten. Voor iedereen die op zondagochtend even wil ontsnappen aan de dagelijkse sleur.
Tijdens de lockdown merkten we dat pas goed. trainers belden leden op om te vragen hoe het ging. Er werden kaartjes gestuurd naar mensen die het lastig hadden. Het WhatsApp-groepje stond roodgloeiend met aanmoedigingen, hardloopfoto's en slechte grappen. De club bleef bestaan, ook zonder samen te lopen.
Maar het echte samen zijn -- dat kon je niet vervangen. En daarom was die 11e mei zo bijzonder. Het was niet alleen het hardlopen dat terugkwam. Het was de hele boel. De groep. De grapjes. Het samen afzien en samen genieten.
Tips voor opnieuw beginnen na een pauze
Mocht je ooit in een situatie komen waarin je weken of maanden niet hebt getraind (door blessure, ziekte, of gewoon het leven), dan zijn deze tips handig:
Begin rustiger dan je denkt. Echt. Je hoofd wil harder dan je lichaam aankan. Die 70%-regel die Huub hanteerde is een goede vuistregel. Loop de eerste twee weken op een tempo waarbij je nog makkelijk kunt praten. Voel je je goed? Dan bouw je langzaam op.
Stretch meer dan normaal. Je spieren en pezen zijn stijver geworden tijdens de pauze. Neem na elke training tien minuten de tijd om goed te rekken. Je hamstrings, je kuiten, je heupen. Het scheelt een hoop blessures.
Luister naar je lijf. Voelt iets niet goed? Stop. Loop een stukje. Ga naar huis als het moet. Er is geen enkele schaamte in voorzichtigheid. Beter een training missen dan een maand geblesseerd zijn.
En zoek een groep. Alleen hardlopen is prima, maar samen trainen houdt je verantwoordelijk. Bij Loopgroep Grave heb je altijd een groep op jouw niveau. Of je nou 4 minuten per kilometer loopt of 8 minuten, er is altijd iemand die naast je rent.
De zomer van 2020
Na die eerste weken van voorzichtig trainen werd het langzaam weer normaler. De groepen werden iets groter. De routes werden weer gevarieerder -- terug naar de paden bij Escharen, de heuvelachtige stukken richting Cuijk. En het tempo ging weer omhoog, niet omdat iemand dat eiste, maar omdat het vanzelf kwam.
De zomer van 2020 was misschien wel een van de mooiste hardloopzomers die Loopgroep Grave heeft meegemaakt. Niet vanwege snelle tijden of mooi prestaties. Maar omdat iedereen besefte hoe fijn het is om samen te sporten. Dat klinkt misschien als een cliche. Maar het was waar.
Elke zondagochtend voelde als een klein feestje. Je zag het aan de gezichten bij de molen. Mensen die echt blij waren om er te zijn. Die na afloop nog een kwartier bleven staan kletsen, ook al was het eigenlijk tijd om naar huis te gaan. Die bij elke training tegen de trainer zeiden: "Fijn dat dit weer kan."
En dat gevoel? Dat is nooit meer helemaal weggegaan. De corona-tijd heeft Loopgroep Grave op een rare manier sterker gemaakt. We weten nu beter dan ooit dat we niet alleen een stel mensen zijn die toevallig op hetzelfde moment gaan rennen. We zijn een groep. Een echte groep. En daar mag je best een beetje trots op zijn.
Afstand houden op de bospaden rond Grave
Een van de grootste praktische uitdagingen was het afstand houden op de smalle bospaden. Het Gasselse bos, waar we normaal trainen, heeft stukken waar je amper met twee mensen naast elkaar kunt lopen. Laat staan met anderhalve meter ertussen. Dus werden de routes verlegd naar bredere paden. De fietspaden langs de Raam boden uitkomst. De dijken richting Velp en Cuijk waren breed genoeg. En de wegen door de weilanden bij Escharen hadden de ruimte die we nodig hadden.
Het voelde in het begin onnatuurlijk. Je loopt naast iemand met wie je normaal schouder aan schouder rent, en nu zit er een hele rijstrook tussen. Gesprekken voeren was lastig -- je moest bijna schreeuwen om verstaanbaar te zijn. Maar na een paar trainingen wende het. En stiekem had het ook iets positiefs: je werd je bewuster van je omgeving. Van het landschap. Van de geluiden om je heen. In plaats van te kletsen luisterde je naar de vogels, het water van de Raam, de wind door de bomen. Het dwong je om anders te lopen. Bewuster. Rustiger.
Lessen voor de toekomst
De coronaperiode leerde ons iets over veerkracht. Over aanpassen. Over het belang van sociale contacten die je pas waardeert als ze wegvallen. En over de kracht van een simpele activiteit als samen hardlopen.
Bij Loopgroep Grave praten we er nog regelmatig over. Over die eerste training terug. Over het gevoel van bevrijding. Over hoe raar het was om met afstand te lopen en hoe fijn het was om dat weer los te laten. Het zijn verhalen die bij de club horen. Die ons herinneren aan wat we hebben en wat we bijna kwijt waren.
