In het pinksterweekend deed ik met een grote groep collega's mee aan de Roparun. Nog steeds vind ik het heel leuk om erover te schrijven, maar ik heb werkelijk geen flauw idee waar ik moet beginnen. Want wat was het gaaf.
534 kilometer, 48 uur
Toen we op zaterdag 4 juni aan de start stonden, had ik geen flauw idee waar ik aan begon. Ik wist alleen dat we 534 kilometer en ongeveer 48 uur later zouden finishen op de Coolsingel in Rotterdam.
Wat ik niet wist: hoeveel woonplaatsen zich hadden aangemeld als doorkomstlocatie. Hoe vaak we dag en nacht warm onthaald werden door applaudisserende mensen en fanfares. Hoe vaak (letterlijk!) de rode loper voor ons werd uitgerold. Hoeveel feesttenten er opgebouwd waren.
Wat ik ook niet wist: dat zoveel mensen en organisaties belangeloos hun huis of bedrijfsruimte ter beschikking stellen als rustplaats. Dat je in drie uur prima kunt douchen, eten, gemasseerd kunt worden en nog even slapen. Dat dat voldoende is om weer een etappe van zo'n 60 kilometer te starten. En dat je na verloop van tijd het besef van tijd volledig kwijtraakt.
Van zonsondergang tot chips om half zes 's ochtends
Ik heb op alle fronten genoten. Van de teamspirit, de uitdaging, de liefde waarmee de lopers en fietsers werden verzorgd door de rest van het team. Van lopen tijdens de zonsondergang en lopen tijdens de zonsopkomst. Van lopen in de stromende regen. Van chips eten om 5.30 uur 's morgens.
Dit alles weet ik inmiddels dus wel. En ik kijk met een onwijs goed gevoel terug op de Roparun.
Wat is de Roparun?
Voor wie het nog niet kent: de Roparun (voluit: Rotterdam Palliative Run) is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer. Teams van lopers, fietsers en ondersteuners leggen het traject af in twee tot drie etappes, met startplaatsen in Parijs, Bremen en Almelo. Het eindpunt is altijd hetzelfde: de Coolsingel in Rotterdam. De opbrengst gaat naar projecten die het leven van mensen met kanker veraangenamen.
Het is geen wedstrijd. Er is geen winnaar. Het gaat om het samen afleggen van de kilometers, om de verbondenheid en om het geld dat je inzamelt voor het goede doel. Teams bestaan uit twintig tot dertig personen: lopers die de kilometers afleggen, fietsers die hen begeleiden en een ondersteuningsteam dat zorgt voor eten, drinken, rust en logistiek.
De voorbereiding
Je schrijft je niet zomaar in voor de Roparun. De voorbereiding begint maanden van tevoren. Het team moet gevormd worden, sponsorgeld moet worden opgehaald en het trainingsschema moet worden afgestemd. Want 534 kilometer is een afstand die je niet eventjes loopt. Elke loper neemt meerdere etappes voor zijn rekening, varieerend van 5 tot 15 kilometer per keer. Dat klinkt behapbaar, maar vergeet niet: je doet dit 48 uur lang, met slaaptekort, spierpijn en een dosis adrenaline die je op de been houdt.
Bij Loopgroep Grave trainen we regelmatig voor dit soort uitdagingen. Niet specifiek voor de Roparun, maar de conditie die je opbouwt bij de wekelijkse trainingen in het Gasselse bos bij Grave of op de paden rond Escharen, die helpt bij dit soort avonturen. Renee had die basis. En dat maakte het verschil.
Door de nacht
Het bijzondere aan de Roparun is dat je ook 's nachts loopt. Als de wereld slaapt, ren jij over verlaten wegen met een fietser naast je die de weg verlicht. De sterren staan aan de hemel, de stilte is bijna tastbaar en je voeten maken het enige geluid. Het is surrealistisch. En tegelijk ongelofelijk mooi.
Renee beschrijft het: lopen tijdens de zonsondergang, lopen tijdens de zonsopkomst. Die overgangen van licht en donker, van warmte en kou, van lawaaierige dorpen en stille polders -- dat maakt de Roparun tot meer dan een sportevenement. Het is een ervaring die je op een andere manier naar de wereld laat kijken.
De doorkomstlocaties
Een van de verrassingen van de Roparun zijn de doorkomstlocaties. Langs de hele route hebben dorpen en steden zich aangemeld om de teams te ontvangen. Met feesttenten, livemuziek, warme maaltijden en honderden mensen die langs de weg staan. Dag en nacht. Want ook om drie uur 's nachts staat er ergens een groep vrijwilligers klaar met soep en aanmoedigingen.
De route van de Roparun kwam dit jaar ook door Grave. Een van de pauzeplaatsen was bij de brandweerkazerne. Dat maakt het extra speciaal voor onze loopgroep. Want als de Roparun door jouw eigen stad komt, dan voel je je verbonden met iets groters. Dan is het niet alleen Renee's avontuur. Dan is het ook een beetje van ons allemaal.
Het tijdsbesef
"Na verloop van tijd raak je het besef van tijd volledig kwijt," schrijft Renee. En dat is een van de meest fascinerende aspecten van ultra-uithoudingsevenementen. Na 24 uur lopen, rusten en weer lopen verliest je het gevoel van dag en nacht. Je weet niet meer of het dinsdag is of woensdag. Je weet niet meer of die soep een lunch was of een ontbijt. Maar dat maakt niet uit. Want het enige wat telt, is de volgende kilometer. En de volgende. En de volgende.
Die mentale staat kennen ultralopers maar al te goed. Bij Loopgroep Grave hebben we leden die ultra-afstanden lopen. Wouter Starren, die het 112 kilometer lange Petranpad liep, kent dat gevoel. Het moment waarop je stopt met tellen en gewoon beweegt. Het moment waarop je lichaam op de automatische piloot staat en je geest vrij rondzwerft.
De finish op de Coolsingel
En dan de Coolsingel. Na 534 kilometer en twee dagen non-stop bewegen loop je Rotterdam binnen. De stad verwelkomt je alsof je een held bent. En misschien ben je dat ook wel. Want 534 kilometer lopen voor mensen met kanker, dat is heldhaftig. Of je nu de snelste etappe liep of de langzaamste, of je nu tien kilometer liep of dertig: je hebt bijgedragen aan iets dat groter is dan jezelf.
De Coolsingel is breed, lang en vol met mensen die juichen. Het gevoel als je daar aankomt, na twee dagen zonder echt te slapen, met pijnlijke benen en een vol hart -- dat is niet in woorden te vangen. Renee probeert het. En ze komt dichtbij. Maar het echte gevoel, dat moet je zelf ervaren.
Wil je ook meedoen?
De Roparun zoekt elk jaar teams. Als je geinteresseerd bent, praat er eens over bij de loopgroep. Misschien zijn er meer leden die het willen proberen. Want als een van ons het kan, kunnen er meer. En samen is het altijd leuker.
De impact van de Roparun
De Roparun heeft sinds de eerste editie in 1992 meer dan 75 miljoen euro opgehaald voor palliatieve zorg. Dat geld gaat naar hospices, wensambulances, vakanties voor mensen met kanker en andere projecten die het leven veraangenamen van mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Elk team draagt daaraan bij met de sponsorgelden die het ophaalt.
Renee en haar team van collega's hebben met hun deelname een bijdrage geleverd aan dat grotere geheel. En hoewel het bedrag dat een individueel team ophaalt misschien bescheiden lijkt vergeleken met het totaal, telt elke euro. Want achter elke euro zit een verhaal. Een sponsor die zegt: ik geloof erin. Een collega die zegt: ik doe mee. Een loper die zegt: ik loop die 534 kilometer, voor iemand anders.
Hardlopen voor het goede doel
De Roparun is niet het enige evenement waarbij je kunt hardlopen voor het goede doel. Er zijn tientallen charity runs in Nederland. Van de Alpe d'HuZes tot de City Pier City Run, van de Dam tot Damloop tot de lokale sponsorloop in je eigen dorp. Hardlopen en geld inzamelen gaan goed samen. Je hebt een doel om naartoe te trainen, je hebt een reden om vol te houden en je maakt een verschil voor anderen.
Bij Loopgroep Grave zijn er regelmatig leden die meedoen aan charity runs. De EsteRun in Escharen is daar een voorbeeld van: alle opbrengsten gaan naar het goede doel. Maar ook bij grotere evenementen lopen onze leden soms voor een goed doel. Het combineert twee dingen die we belangrijk vinden: bewegen en bijdragen.
De kracht van een team
Wat de Roparun uniek maakt, is het teamaspect. Je doet het niet alleen. Je doet het met twintig, dertig mensen. En die saamhorigheid, dat gevoel van "we doen dit samen," dat is wat de Roparun zo bijzonder maakt. Renee beschrijft het: de teamspirit, de liefde waarmee de verzorgers hun werk doen, de grappen onderweg. Het is een groepservaring die je niet snel vergeet.
Bij Loopgroep Grave kennen we dat gevoel. Niet op dezelfde schaal als de Roparun, maar in essentie hetzelfde. Samen trainen, samen lopen, samen lachen. Die teamgeest is wat ons bindt. En de Roparun is daar het ultieme voorbeeld van.
Terug naar het gewone leven
Na de Roparun is terugkeren naar het normale leven vreemd. Je hebt 48 uur in een soort parallelle werkelijkheid geleefd. Een werkelijkheid van rennen, slapen, eten, rennen, slapen, eten. En dan word je maandagochtend wakker in je eigen bed en moet je naar je werk. Alsof er niks is gebeurd. Maar er is wel iets gebeurd. Je hebt 534 kilometer afgelegd. Je hebt geld opgehaald voor mensen die het nodig hebben. En je hebt iets meegemaakt dat je de rest van je leven bijblijft. Dat maakt de Roparun tot meer dan een sportevenement. Het maakt het tot een levensgebeurtenis.
